De snelst groeiende christelijke datingsite van Nederland

Probeer ons gratis uit

Albert & Sonja

Albert & Sonja

5 oktober 2016

Hallo allemaal,

Wij zijn Albert en Sonja, kersvers bruidpaar in onze wittebroodsweken :-)

Ons is gevraagd door SamenChristen om onze ervaring met jullie te delen. Dat doen we graag.

Er was eens... (ja het is echt nét een sprookje) een mooie dame van 38, gescheiden, met zoon, (te) hard op zoek naar een nieuwe liefde, en na vele datingsites aanbeland op SamenChristen als VLINDER843.

Ook was daar een knappe heer van 41, gescheiden, met dochter, helemaal niet zoekende maar na aandringen toch eens een proefabonnement op SamenChristen genomen als ALBERT113.

Het was 11 september 2014 toen Albert mij (Sonja) een mailtje stuurde. Het was nog tijdens mijn proefabonnement.

Ik wist eerst nog niet zo goed wat ik eraan had. Vond de inhoud wel erg mooi, maar hij had niet de meest flatteuze foto meegestuurd, hetgeen me nogal deed aarzelen, al wilde ik dat natuurlijk voor mezelf beslist niet erkennen, want uiterlijk is toch echt minder belangrijk dan innerlijk. Toch? Maar ondertussen speelde het wel degelijk een rol. Na een paar mailtjes gaf ik in al mijn twijfel aan dat ik het contact maar wilde verbreken. Niet wetende dat ook zijn proefabonnement er bijna op zat.

Albert kon nog net een reactie terugschrijven. Maar wát voor reactie! Hij was begripvol, had respect voor mijn keus, maar liet mij ook eerlijk in zijn hart kijken door te zeggen dat hij het wel erg jammer vond. Wat een ruimte gaf hij mij, en wat een durf om je zo kwetsbaar op te stellen! Zo heel anders als vele andere reactie van op de tenen getrapt zijn, met een boze sneer of zelfs openlijk zieltrappen.

Ik was meteen óm. Deze man wilde ik leren kennen! De foto ten spijt :-)

Dus hebben we een week lang prive verder gemaild. Dat was voor ons allebei erg boeiend. We spraken af elkaar om 2 uur 's middags te ontmoeten bij Van der Valk. Ik moest om 3 uur mijn zoontje uit school halen, dus een uurtje daar voorafgaand leek me wel passend. Echter, de dag daarvoor belden we voor de eerste keer met elkaar. Er was zo'n klik dat het telefoongesprek na vier uur(!) noodgedwongen afgebroken moest worden omdat het al 2 uur 's nachts was. Wel was me al duidelijk geworden dat we aan dat ene uurtje niet genoeg zouden hebben, dus vroeg ik of hij ook wat eerder kon komen. "Hoe laat?" vroeg hij. "Doe maar zo vroeg mogelijk", antwoordde ik, en dus spraken we af om al om 9 uur 's ochtends bij Van der Valk te gaan zitten.

Daar ging ik weer. De zoveelste date. Hoop en desillusie streden om voorrang. Weer in m'n leukste jurk gehesen. Half uur voor de spiegel gestaan. Zou het dan toch? Deze keer? Vol spanning wachtte ik bij Van der Valk met het beeld van die onflatteuze foto van ALBERT113 nog levendig voor ogen. (Nee sonja, dat is niet belangrijk. Maar toch...)

Wat schetst mijn verbazing? Komt me daar een knappe kerel aanlopen. WAUW! Hoeveel onrecht kan een foto iemand aandoen! Ondertussen bleek ALBERT113 hetzelfde over mij te denken: "Dát kan haar niet zijn! Zo'n mooie vrouw!"

Wij hebben een paar uren koffie en thee gedronken en gezellig gekletst, terwijl ik voortdurend op dé afknapper zat te wachten. Iedereen die gedate heeft, kent vast dat gevoel. Maar de afknapper kwam niet. Stiekem vonden we elkaar geweldig!

Na ettelijke kopjes koffie en thee (oh ja, toch een afknapper voor hem: ik lust geen koffie – zijn lijfdrank nota bene) zijn we gaan wandelen op de heide. En na een paar uren op die heide liepen we hand in hand... En het is nooit meer uit geweest.

En oh, welk een vreselijk moment toen het half drie was geworden en we deze urenlange date moesten beëindigen omdat mijn zoontje uit school kwam... ;-)

De volgende fase was die van uren appen, en de "wanneer-zie-ik-hem-weer"-fase, compleet met vlinders in m'n buik en hartjes in m'n ogen.

Hoewel ik nogal van het type "ik stort me erin" ben (Albert gelukkig een stuk gematigder, lees: rustig en weloverwogen) hebben we het relatief rustig aan gedaan, en bewust opgebouwd met onze kinderen. Stap voor stap.

In juni 2016 zijn wij getrouwd.

We kunnen niet anders zeggen dan dat dit een match made in heaven is. Wij zijn God heel erg dankbaar. We erkennen dit als een groot cadeau van God. Tegelijk weten we; we hebben zelf de stappen moeten zetten. Een datingsite gezocht. Ons gezonde verstand gebruikt. Naar ons hart geluisterd. En daarbij het in Gods handen gelegd. Bid en werk. Doe wat je kan, en laat het overige in vertrouwen aan God over.

Ik wens dit aan iedereen toe. Zowel het proces als het resultaat!

Met hartelijke groet,

— Albert & Sonja